انجیر خشک استهبان؛ مزیت رقابتی ایران در بازار جهانی اسنک‌های سالم

اگر نقشه بازار اسنک‌های سالم را مثل یک مسیر درحال‌حرکت ببینیم، چند سیگنال ثابت دارد: رشد تقاضا برای خوراکی‌های Plant-based، پرهیز از شکر افزوده، تمایل به «برچسب تمیز» (Clean Label) و خرید محصولاتی که داستان مبدأ روشن و قابل‌ردیابی دارند. در این تصویر، میوه خشک دیگر یک کالای سنتیِ صرف نیست؛ به یک «فرمت» برای اسنک‌سازی، شیرین‌کننده طبیعی و ماده اولیه صنعت غذا تبدیل شده است. برای خریدار B2B، این یعنی فرصت ساخت یک سبد محصول با حاشیه ارزش افزوده بالاتر، اما همراه با حساسیت‌های کیفی و ریسک‌های ایمنی.

در اروپا، GCC و بخشی از شرق آسیا، میوه خشک هم در کانال Retail (اسنک آماده مصرف) و هم در کانال Ingredient (مواد اولیه برای گرانولا، بیسکویت، شکلات، لبنیات و Bakery) وارد می‌شود. تفاوت این دو کانال فقط در بسته‌بندی نیست؛ استانداردهای کنترل آلودگی، یکنواختی محصول و توقع از Traceability در کانال مواد اولیه معمولاً سخت‌تر و مستندسازی‌محورتر است. بنابراین محصولی که می‌خواهد سهم بگیرد، باید هم «تجربه مصرف» خوب بدهد و هم در «پرونده فنی» قابل دفاع باشد.

اینجا «انجیر خشک استهبان» یک سیگنال جدی است؛ نه به‌خاطر یک شعار، بلکه به‌خاطر ترکیب چند مزیت هم‌زمان: شناخته‌شدن استهبان به‌عنوان یکی از قطب‌های تولید انجیر دیم، ظرفیت تأمین قابل اتکا در فصل برداشت، قابلیت ارائه گریدهای متنوع از صنعتی تا پریمیوم، و امکان روایت مبدأ (Origin Story) که برای برندهای سلامت‌محور اهمیت دارد. در بازار جهانی، «محصولِ کمترشناخته‌شده اما استانداردپذیر» می‌تواند دقیقا همان نقطه‌ای باشد که از رقابت قیمتی کور فاصله می‌گیرد.

این مقاله با زاویه دید تصمیم‌گیر B2B نوشته شده است: از رفتار تقاضا و کانال‌های فروش تا طبقه‌بندی کیفیت، ایمنی غذایی، استانداردسازی، مدارک Market Access، بسته‌بندی و ریسک لجستیک. هدف این است که انجیر خشک استهبان را مثل یک پروژه تأمین (Sourcing Project) ببینیم، نه یک خرید اتفاقی.

رفتار تقاضا و کانال‌های فروش: Retail یا Ingredient، مسئله فقط قیمت نیست

در این بخش بررسی می‌کنیم چرا جایگاه انجیر خشک استهبان در بازار جهانی، به انتخاب کانال فروش و «تعریف درست محصول» وابسته است. برای بسیاری از خریداران، میوه خشک یا در نقش اسنک سالم به قفسه فروشگاهی می‌رود یا به‌عنوان ماده اولیه وارد زنجیره تولید می‌شود. هر مسیر، زبان استانداردهای خودش را دارد.

کانال Retail: تجربه مصرف، ظاهر و ثبات

در Retail، مصرف‌کننده با چشم تصمیم می‌گیرد. رنگ، اندازه، یکنواختی، درصد شکستگی و میزان چسبندگی (Stickiness) تعیین می‌کند محصول «پریمیوم» دیده شود یا نه. برای این کانال معمولاً گریدهای یکدست‌تر و بسته‌بندی‌های کوچک (Private Label یا برند واردکننده) اهمیت بیشتری دارند. در اینجا انجیر استهبان با گریدهای روشن‌تر و سایز درشت می‌تواند با روایت «No Added Sugar» و «Plant-based snack» هم‌راستا شود.

کانال Ingredient: کنترل ریسک و پرونده فنی

در Ingredient، ظاهر مهم است اما کافی نیست. سازگاری با فرایند تولید، حداقل‌سازی Foreign Matter، کنترل آفلاتوکسین و مستندات Traceability اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. حتی وقتی محصول برای خردکردن یا Paste استفاده می‌شود، یکنواختی رطوبت و سلامت میکروبی برای جلوگیری از برگشت محصول یا مشکل در خط تولید حیاتی است. نتیجه عملی برای تأمین‌کننده ایرانی روشن است: یک «Spec Sheet» دقیق و پایدار، گاهی از یک قیمت پایین‌تر ارزشمندتر است.

طبقه‌بندی کیفیت انجیر خشک استهبان: از سایز تا Foreign Matter

در این بخش بررسی می‌کنیم چگونه کیفیت انجیر خشک باید به زبان قابل اندازه‌گیری ترجمه شود. خریدار B2B معمولاً با واژه‌های کلی مثل «درجه یک» تصمیم نمی‌گیرد؛ او پارامتر می‌خواهد، حدود قابل قبول می‌خواهد و می‌خواهد بداند هر گرید برای چه کاربردی مناسب است. برای انجیر خشک استهبان، مهم‌ترین محورهای طبقه‌بندی معمولاً شامل اندازه/کالیبر، رنگ، درصد رطوبت، یکنواختی، آفت‌زدگی، شکستگی و وجود ناخالصی است.

• سایز و یکنواختی: برای Retail، یکنواختی سایز در یک بسته مهم است. برای Ingredient، بازه سایز قابل قبول می‌تواند وسیع‌تر باشد اما باید ثابت بماند.
• رنگ و ظاهر: رنگ روشن‌تر اغلب به‌عنوان کیفیت بالاتر برداشت می‌شود، اما باید مراقب بود که «یکنواختی رنگ» از «روشن بودن مطلق» مهم‌تر است.
• رطوبت: رطوبت بالا ریسک کپک و چسبندگی را بالا می‌برد؛ رطوبت خیلی پایین هم شکنندگی را زیاد می‌کند. توافق روی بازه رطوبت و روش اندازه‌گیری، پایه قرارداد است.
• آفت‌زدگی و آسیب‌دیدگی: درصد دانه‌های آسیب‌دیده یا آثار حشرات باید در مشخصات محصول تعریف و کنترل شود.
• شکستگی: شکستگی زیاد، در کانال Retail مستقیم به ارزش ادراکی ضربه می‌زند و در حمل‌ونقل هم تشدید می‌شود.
• Foreign Matter: در میوه خشک، کنترل ناخالصی (سنگ‌ریزه، ساقه، قطعات چوب، الیاف) یک نقطه حساس است؛ خصوصاً برای اروپا و مشتریان صنعتی.

اگر هدف شما ورود به بازارهای سخت‌گیر است، پیشنهاد عملی این است که از ابتدا «گریدینگ را کاربردمحور» تعریف کنید: گرید Retail (یکنواخت، کم‌شکستگی، ظاهر بهتر) و گرید Industrial (کنترل‌شده، اما با معیارهای ظاهر منعطف‌تر). این تقسیم‌بندی کمک می‌کند هم ضایعات کاهش یابد و هم مذاکره با خریدار شفاف‌تر شود.

ایمنی غذایی: آفلاتوکسین، فلزات سنگین و میکروبیولوژی؛ نقطه‌ای که معامله را می‌سازد یا خراب می‌کند

در این بخش بررسی می‌کنیم چرا «ایمنی غذایی» در صادرات انجیر خشک، یک لایه اضافه نیست بلکه قلب Market Access است. میوه خشک به‌دلیل ماهیت قندی و شرایط نگهداری، اگر درست کنترل نشود می‌تواند در معرض رشد کپک‌ها و آلودگی‌های ثانویه قرار بگیرد. برای خریداران اروپا و برخی بازارهای شرق آسیا، کنترل آفلاتوکسین و مستندات آزمایشگاهی، بخشی از تصمیم خرید است.

کنترل آفلاتوکسین: مدیریت ریسک قبل از آزمایش

آفلاتوکسین صرفاً یک عدد روی برگه آزمایش نیست؛ نتیجه مدیریت رطوبت، شرایط خشک‌کنی، انبارداری و جداسازی محصول مشکوک است. در زنجیره انجیر خشک، نقاط ریسک معمولاً شامل: برداشت در شرایط نامناسب، تماس با رطوبت در انبار، و مخلوط شدن گریدهاست. راه‌حل پایدار، ترکیبی از کنترل فرایندی (رطوبت، تهویه، چرخش موجودی) و سورتینگ دقیق است.

فلزات سنگین و آلودگی‌های فیزیکی

برای بازارهای حساس، علاوه بر فلزات سنگین، وجود قطعات فلزی ریز (از تجهیزات) هم یک ریسک عملیاتی است. استفاده از تجهیزات Metal Detection/ X-ray در خطوط بسته‌بندی صنعتی، به‌خصوص برای سفارش‌های Retail و مشتریان کارخانه‌ای، می‌تواند به‌عنوان یک مزیت مذاکره مطرح شود.

میکروبیولوژی: کپک و مخمر، شاخص‌های هشداردهنده

در استانداردهای مبتنی بر Codex و الزامات داخلی اتحادیه اروپا، کنترل بار میکروبی (خصوصاً کپک و مخمر) به شرایط تولید، شست‌وشو (در صورت انجام)، خشک‌کنی مجدد و بسته‌بندی وابسته است. نکته مهم: در بسیاری پروژه‌ها، خریدار روش نمونه‌برداری و آزمایشگاه مرجع را از قبل مشخص می‌کند. هماهنگی روی این جزئیات، از اختلافات بعدی جلوگیری می‌کند.

فرآوری و استانداردسازی: Sorting/Grading و کنترل رطوبت، ستون ثبات کیفیت

در این بخش بررسی می‌کنیم چرا انجیر خشک استهبان برای تبدیل شدن به یک محصول صادرات‌پذیر پایدار، نیازمند استانداردسازی فرایند است؛ یعنی همان جایی که یک محصول «محلی» به یک «کالای قابل قرارداد» تبدیل می‌شود. نقطه قوت استهبان می‌تواند در ظرفیت تولید باشد، اما نقطه تمایز در بازار جهانی، ثبات در Sorting/Grading و کنترل رطوبت است.

• Sorting/Grading چندمرحله‌ای: ترکیب سورت دستی آموزش‌دیده با سورت مکانیزه (در صورت امکان) برای کاهش Foreign Matter و همگن‌سازی سایز.
• شست‌وشو و خشک‌کنی مجدد (در صورت نیاز بازار): برخی مشتریان شست‌وشو را می‌خواهند، برخی به‌دلیل ریسک افزایش رطوبت، مدل دیگری را ترجیح می‌دهند. تصمیم باید براساس Spec مقصد و توان کنترل فرایند گرفته شود.
• کنترل رطوبت و Water Activity: صرف «درصد رطوبت» کافی نیست؛ برای برخی مشتریان صنعتی، شاخص‌های مرتبط با پایداری میکروبی (مثل Water Activity) نیز در گفت‌وگو مطرح می‌شود.
• استانداردسازی بچ‌ها: یک بچ‌کد (Batch) باید یکنواخت باشد؛ مخلوط‌کردن انبارهای مختلف بدون کنترل، ریسک نوسان کیفیت و ادعای عدم انطباق را بالا می‌برد.

اگر می‌خواهید روی موج اسنک‌های سالم سوار شوید، باید بتوانید به خریدار نشان دهید که «کیفیت از روی شانس نمی‌آید»؛ از روی فرایند می‌آید. این همان زبان مشترک با Import/Procurement Manager است.

Market Access و مدارک رایج: از HACCP تا Traceability و Batch Coding

در این بخش بررسی می‌کنیم چرا برای صادرات انجیر خشک، مدارک فقط «کاغذبازی» نیستند؛ آن‌ها ابزار کاهش ریسک برای خریدارند. وقتی یک خریدار اروپایی یا یک توزیع‌کننده در GCC تصمیم می‌گیرد از ایران خرید کند، یکی از دغدغه‌هایش این است که در صورت بروز مشکل، مسیر پاسخ‌گویی و ردیابی شفاف باشد. اینجا است که استانداردهای سیستم مدیریت ایمنی غذا و Traceability وارد می‌شوند.

مدارک و سیستم‌های متداول

• HACCP: پایه مدیریت نقاط بحرانی و کنترل ریسک در فرایند.
• ISO 22000: برای بسیاری از مشتریان B2B، داشتن این چارچوب و اجرای واقعی آن یک امتیاز محسوب می‌شود.
• BRCGS/IFS (در صورت نیاز): برای برخی خرده‌فروشان و برندهای اروپایی، این گواهی‌ها شرط ورود است.
• Traceability و Batch Coding: تعریف واحد بچ، ثبت ورودی/خروجی، و امکان ردیابی تا سطح محموله و تاریخ تولید/بسته‌بندی.
• گواهی آنالیز (COA): شامل رطوبت، میکروبیولوژی و در صورت درخواست، آفلاتوکسین/فلزات سنگین.

برای عبارت‌هایی مثل «استانداردهای صادرات انجیر خشک به اروپا» یا «Traceability در صادرات میوه خشک ایران»، چیزی که خریدار می‌خواهد یک سند نمونه نیست؛ می‌خواهد بداند این سیستم در عمل چگونه اجرا می‌شود: چه کسی نمونه‌برداری می‌کند، چه کسی تأیید نهایی می‌دهد، و اگر بچی مردود شد چه اتفاقی می‌افتد.

بسته‌بندی صادراتی: تفاوت B2B و Retail و الزامات برچسب‌گذاری

در این بخش بررسی می‌کنیم چرا بسته‌بندی در انجیر خشک، هم ابزار حفاظت کیفیت است و هم ابزار انطباق (Compliance). اشتباه رایج این است که بسته‌بندی را فقط «زیبایی» ببینیم؛ درحالی‌که در میوه خشک، بسته‌بندی باید با رطوبت، شکنندگی و حساسیت به بو/آلودگی هماهنگ باشد.

بسته‌بندی B2B (فله/صنعتی)

• کارتن مادر مقاوم: تحمل فشار پالت و جلوگیری از له‌شدگی.
• لفاف داخلی Food Grade: کاهش انتقال رطوبت و آلودگی ثانویه.
• کنترل بو و آلودگی: جلوگیری از جذب بوهای انبار و کانتینر.

بسته‌بندی Retail (اسنک/قفسه)

• پاکت یا ظرف داخلی استاندارد: بر اساس نیاز بازار می‌تواند Vacuum یا MAP مطرح شود، اما فقط وقتی توجیه فنی داشته باشد.
• برچسب‌گذاری: اطلاعات اجباری، آلرژن‌ها (در صورت تماس متقاطع)، کشور مبدأ، وزن خالص، تاریخ‌ها، شرایط نگهداری و اطلاعات واردکننده/توزیع‌کننده.
• یکنواختی بچ‌ها: در Retail، اختلاف بچ در ظاهر محصول سریع‌تر دیده می‌شود و ریسک برگشت را بالا می‌برد.

برای بازار امارات و همسایگان آن، علاوه بر کیفیت ظاهری، پایداری بسته در اقلیم گرم و مدیریت انبار در زنجیره توزیع اهمیت ویژه دارد؛ یعنی «کنترل کیفیت میوه خشک برای بازار امارات» بدون طراحی بسته مناسب، کامل نمی‌شود.

لجستیک و ریسک: رطوبت، شکستگی، انبار و کانتینرسازی

در این بخش بررسی می‌کنیم چرا در صادرات انجیر خشک، بخش مهمی از کیفیت «در مسیر» از دست می‌رود؛ نه در کارخانه. انجیر خشک نسبت به فشار، رطوبت و نوسان دما حساس است و اگر پالت‌بندی و کانتینرسازی درست انجام نشود، درصد شکستگی بالا می‌رود یا محصول چسبناک می‌شود. این ریسک‌ها در حمل دریایی و مسیرهای طولانی‌تر پررنگ‌تر است.

• مدیریت رطوبت: استفاده از لاینر مناسب، کنترل رطوبت انبار پیش از بارگیری و پرهیز از بارگیری در شرایط نامساعد.
• کاهش شکستگی: انتخاب کارتن با استحکام مناسب، چیدمان پالت استاندارد و جلوگیری از فضای خالی که باعث جابه‌جایی می‌شود.
• انبارداری: FIFO/FEFO، تهویه، دوری از منابع بو و کنترل آفات.
• پالت‌بندی و لیبلینگ: لیبل هر پالت با اطلاعات بچ و وزن برای سرعت‌بخشی به ترخیص و کنترل ورود در مقصد.

در قراردادهای B2B، پیشنهاد می‌شود شاخص‌های لجستیکی هم در کنار Spec کیفی بیاید: درصد شکستگی قابل قبول در مقصد، شرایط نگهداری توصیه‌شده، و روش رسیدگی به Claims. این شفافیت، هزینه اختلاف را کاهش می‌دهد.

جدول راهنما: مقایسه پارامترهای کیفی و حساسیت بازارها (EU، GCC، شرق آسیا)

هدف جدول زیر این است که به خریدار و تأمین‌کننده کمک کند زبان مشترکی برای مذاکره بسازند. به‌جای ارائه اعداد ثابت (که بسته به کشور، کاربری و قرارداد تغییر می‌کند)، «سطح حساسیت» و «محور کنترل» را مقایسه کرده‌ایم تا مشخص شود در هر بازار، کدام پارامترها معمولاً محل سخت‌گیری و کدام‌ها محل مذاکره‌اند. این جدول برای طراحی Spec و برنامه QC در پروژه‌های صادراتی انجیر خشک استهبان کاربردی است.

چک‌لیست آماده‌سازی محموله صادراتی انجیر خشک استهبان

در این بخش بررسی می‌کنیم یک محموله انجیر خشک، قبل از خروج از ایران چه نقاط کنترلی باید داشته باشد تا ریسک برگشت، Claim یا افت کیفیت در مقصد کاهش یابد. این چک‌لیست را می‌توانید به‌عنوان SOP داخلی یا پیوست قراردادهای فروش B2B استفاده کنید.

1. تعریف Spec محصول: گرید، سایز، رنگ، رطوبت هدف، حد شکستگی، حد آفت‌زدگی، حد Foreign Matter.
2. نمونه‌برداری استاندارد: روش نمونه‌برداری، تعداد نمونه‌ها، معیار پذیرش/رد (Acceptance Criteria) و نگهداری نمونه شاهد.
3. کنترل کیفیت پیش از بسته‌بندی: سورتینگ نهایی، حذف مواد خارجی، کنترل یکنواختی بچ.
4. آزمایش‌های کلیدی: رطوبت، میکروبیولوژی (کپک/مخمر)، و در صورت نیاز بازار: آفلاتوکسین و فلزات سنگین؛ صدور COA.
5. کنترل بسته‌بندی: مواد Food Grade، سلامت سیل، وزن‌کشی، کارتن مادر مقاوم، چیدمان ضدشکستگی.
6. برچسب و کدگذاری: Batch Coding، تاریخ تولید/بسته‌بندی، وزن، کشور مبدأ و اطلاعات توافق‌شده با مشتری.
7. ردیابی (Traceability): اتصال بچ به منبع تأمین/انبار، ثبت ورودی‌ها و خروجی‌ها، قابلیت پاسخ‌گویی به Recall.
8. پالت‌بندی و کانتینرسازی: استرچ، گوشه‌گیر، جلوگیری از فضای خالی، ثبت لیست پالت‌ها.
9. مدارک صادراتی: فاکتور، پکینگ‌لیست، گواهی بهداشت/قرنطینه در صورت نیاز، COA و سایر مدارک توافق‌شده.

جمع‌بندی: «استهبان» وقتی مزیت می‌شود که قابل‌قرارداد و قابل‌ردیابی باشد

انجیر خشک استهبان در موج جهانی اسنک‌های سالم، یک فرصت واقعی است؛ اما فرصت زمانی به قرارداد تبدیل می‌شود که محصول از «شهرت محلی» به «استانداردپذیری جهانی» برسد. سیگنال بازار روشن است: خریداران به‌دنبال گزینه‌های Plant-based و No Added Sugar هستند، اما هم‌زمان حساسیت آن‌ها نسبت به ایمنی غذایی، مستندسازی و ثبات کیفیت بیشتر شده است. بنابراین مزیت رقابتی ایران صرفاً قیمت یا حجم تولید نیست؛ توان مدیریت ریسک و ارائه یک کیفیت تکرارپذیر است.

برای تولیدکننده/صادرکننده، توصیه عملی این است که گریدینگ را کاربردمحور کنید، پرونده فنی بسازید (Spec Sheet + COA + تعریف روش نمونه‌برداری)، و روی کنترل رطوبت و Foreign Matter سرمایه‌گذاری کنید؛ چون بیشترین Claims از همین دو محور می‌آید. برای ورود به اروپا، موضوع «استانداردهای صادرات انجیر خشک به اروپا» در نهایت به این خلاصه می‌شود: آیا می‌توانید سیستم HACCP/ISO 22000 را واقعی اجرا کنید و در صورت بروز مسئله، مسیر Recall را با Traceability روشن نشان دهید؟

برای GCC، علاوه بر ایمنی و ظاهر، مسئله پایداری در گرما و مدیریت انبار پررنگ است؛ یعنی بسته‌بندی، پالت‌بندی و شرایط حمل باید بخشی از تعریف کیفیت باشد. در شرق آسیا نیز تمرکز واردکنندگان سازمان‌یافته بر یکنواختی، تمیزی محصول و مدارک ورود در حال افزایش است. در همه این بازارها، آنچه اعتماد می‌سازد «ثبات بچ‌ها» و «ردیابی شفاف» است؛ نه یک بار کیفیت عالی. اگر استهبان بتواند این دو را به استاندارد تبدیل کند، می‌تواند از یک محصول کمترشناخته‌شده به یک انتخاب ثابت در سبد اسنک‌های سالم تبدیل شود.

پرسش‌های متداول

انجیر خشک استهبان بیشتر برای Retail مناسب است یا Ingredient؟

هر دو مسیر ممکن است، اما باید گریدینگ از ابتدا بر اساس کاربرد تعریف شود. برای Retail، یکنواختی سایز/رنگ، ظاهر و درصد شکستگی اهمیت بالاتری دارد. برای Ingredient، کنترل Foreign Matter، ثبات رطوبت و پرونده فنی (COA و Traceability) تعیین‌کننده است. بسیاری از پروژه‌های موفق، دو گرید موازی برای این دو کانال طراحی می‌کنند.

مهم‌ترین ریسک کیفی در صادرات انجیر خشک چیست؟

دو ریسک پرتکرار، نوسان رطوبت (چسبندگی/کپک) و افزایش شکستگی در مسیر حمل است. ریسک ایمنی غذایی مثل آفلاتوکسین نیز در برخی بازارها «Deal breaker» است. کنترل این موارد با استانداردسازی Sorting/Grading، مدیریت انبار و طراحی درست بسته‌بندی و پالت‌بندی انجام می‌شود.

برای بازار اروپا چه مدارکی معمولاً مطالبه می‌شود؟

حداقل‌ها معمولاً شامل سیستم مدیریت ایمنی غذا (HACCP یا ISO 22000)، COA معتبر و سازوکار Traceability و Batch Coding است. بسته به مشتری و کانال توزیع، ممکن است BRCGS/IFS نیز درخواست شود. مهم‌تر از نام گواهی، اجرای واقعی کنترل‌ها و امکان پاسخ‌گویی سریع در صورت Claim یا Recall است.

آیا Vacuum یا MAP برای انجیر خشک ضروری است؟

ضروری بودن به بازار و کانال فروش بستگی دارد. برای برخی محصولات Retail و مسیرهای طولانی، Vacuum یا MAP می‌تواند به پایداری و کاهش ریسک آلودگی ثانویه کمک کند؛ اما اگر کنترل رطوبت و فرایند به‌درستی انجام نشود، این روش‌ها جایگزین مدیریت کیفیت نیستند. انتخاب باید بر اساس Spec مقصد و آزمون‌های پایداری انجام شود.

چطور می‌توان «Traceability در صادرات میوه خشک ایران» را عملی کرد؟

با تعریف واحد بچ (Batch)، ثبت دقیق ورودی مواد خام، ثبت مراحل سورتینگ/بسته‌بندی، و کدگذاری روی کارتن/پالت می‌توان ردیابی را عملی کرد. در بهترین حالت، سیستم باید بتواند نشان دهد هر کارتن از کدام بچ و هر بچ از کدام منبع تأمین آمده و به کدام مقصد ارسال شده است. این شفافیت، ریسک خریدار را کاهش می‌دهد.

نقش اوان‌تجارت در پروژه‌های تأمین انجیر خشک

اوان تجارت به‌عنوان یک پلتفرم B2B، به جای فروش خرده‌فروشی، روی طراحی و اجرای پروژه‌های تأمین صادراتی تمرکز دارد: از انتخاب منبع و تعریف Spec تا کنترل کیفیت، استاندارد، بسته‌بندی و آماده‌سازی اسناد. رویکرد ما، کاهش ریسک خرید از ایران با شبکه‌ای انتخاب‌شده از تأمین‌کنندگان و واحدهای فرآوری و یک چارچوب QC مستند است. اگر به‌دنبال توسعه سبد اسنک‌های سالم یا تأمین ماده اولیه برای صنعت غذا هستید، می‌توانیم درباره گرید مناسب، بسته‌بندی مقصد و برنامه Traceability گفت‌وگوی فنی داشته باشیم. برای آشنایی بیشتر با رویکرد محتوایی و سبد محصولات، می‌توانید از «اوان تجارت» و دسته «محصولات کشاورزی و غذایی ایران» و همچنین بخش «بازارها و صادرات بین‌المللی» استفاده کنید.